Skip to main content

Posts

အဖေနှင့် သမီး (အင်းဆက်ဇာတ်လမ်း)

"ချစ်တယ် ခလေးရယ်" “ရုပ်ရှင်ရုံထဲမှာ…မကဲနဲ့ အစ်ကိုရယ်….အဟင့်…“ “မီးမှိတ်သွားပါပြီ….ဘယ်သူမှ မမြင်ပါဘူး..အစ်ကိုတို့က နောက်ဆုံးတန်းပဲ လူလဲသိပ်မရှိပါဘူး….“ “အာကွာ…အစ်ကို့လက်ကြီးကလဲ..ဘော်လီအင်္ကျီ ပြဲသွားအုန်းမယ်..သူတော်တော်ကဲနော်…အ….ယားတယ်..“ ရုပ်ရှင်က ဆူညံသော သေနပ်ပစ်သံများဖြင့် စတင်ပြနေပြီဖြစ်သော်လည်း.. ချိုရီနှင့် အစ်ကိုကတော့ မကြည့်ဖြစ်ကြ…။  “ချိုရီ…ကိုင်ထားပေးပါလား…ရော့ ဒီမှာ…“ “အာ….ကွာ….ဟင့်အင်း…ရွံတယ်…“ “နောက်ဆို ပါးစပ်နဲ့တောင် စုပ်ရအုံးမှာ..ပဲကွယ်…“  “စုပ်မယ်…အားကြီး….ဟင်း….“ “လုပ်ပါ ချိုရီရဲ့…ကိုင်ထားပေးရုံလေးပါ..နော်…“ အစ်ကိုက ပုဆိုးကိုလှန်ပြီး မာတောင်နေသော သူ့လီးကြီးကို ချိုရီရဲ့ လက်ဖဝါးနုနုလေးထဲ အတင်းထည့်ပြီး ကိုင်စေ၏..။  “အာ….အဟင့်…ကိုင်ချင်ပါဘူးဆိုကွာ…ဟင့်အင်း…ကြည့်ပါအုံး…တဆုပ်တခဲကြီး…တင်းပြောင်နေတာပဲနော်…“ နွေးနွေးကြီးဖြင့် မာကျောကာ တဆတ်ဆတ်လှုပ်ရှားနေသော အကြောအဖုအထစ်များဖြင့် အစ်ကို့လီးကြီးကို ချိုရီ မရဲတရဲလေး ကိုင်ထားရင်းမှ အစ်ကိုမခိုင်းပဲ ဂွင်းတိုက်ပေးနေမိပြန်သည်..။ အစ်ကို့ ပါးစပ်မှ တဟင်းဟင်း အသံလေးများ ထွက်လာပြီး ချိုရီနှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကို ဆတ်ခနဲ ဆွဲယ

ဆရာမ မမငြိမ်း

တောင်ကြီးရဲ့ ဆောင်းက အေးချမ်းလွန်းတော့ မိုးလင်းလို့ မထချင်ဘဲ စောင်ထဲသာ ဆက်ကွေးနေလိုက်သည်။ ”စိုင်းလေး ထတော့လေ ၁၀ နာရီ ထိုးနေပြီ... မင်း အစ်မကိုလည်း ကားဂိတ်မှာ သွားကြိုလိုက်ဦး..” မငြိမ်း… မမငြိမ်း က အမေ့တူမ.. ကျွန်တော့်  တစ်ဝမ်းကွဲ မမ။ အသက် ငါးနှစ်လောက်ကတည်း က မမ အဖေက မိုးကုတ်ကျောက်တွင်းမှာ ကျောက်ပိပြီး ဆုံးသွားသည်။ ထိုစိတ်နဲ့ မမ အမေကလည်း နှလုံးရောဂါဖြင့် ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့်ပင် ထပ်ဆုံးသွားသည်။ ငယ်ငယ်လေးနဲ့ မိဘမဲ့သွားရှာတဲ့ မမကို မေမေက မွေးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လိမ္မာပြီး ကျေးဇူးသိတတ်တဲ့ မမကလည်း မေမေ့ကို ချစ်ကြောက် ရိုသေလေးစားပြီး ကျွန်တော့် အပေါ်လည်း မောင်လေး အရင်းတစ်ယောက်လို ချစ်ခင် ဂရုစိုက်သည်။ မမ ဆယ်တန်းအောင်ပြီးတော့ သူဖြစ်ချင်တဲ့ ဆရာမ ဖြစ်ဖို့အတွက် ရန်ကုန်၌ ဆရာဖြစ် သင်တန်းကျောင်းကို လေးနှစ်တိတိ သွားရောက် သင်ကြားခဲ့သည်။ ခုကျောင်းပြီးလို့ တောင်ကြီးကို အလည်ပြန်လာခြင်း ဖြစ်သည်..။ အတွေးတစ်ချို့နဲ့ ကားဂိတ်ကနေ မမကို စောင့်နေလိုက်သည်။ ဟော ရန်ကုန်ကကား ဆိုက်ပြီ…။ လေး ငါးရောက်လောက် ဆင်းလာပြီးမှ မမ ဆင်းလာသည်။ လွန်ခဲ့တဲ့ လေးနှစ်က ကျတော် ငယ်သေးလို့  သတိမထားမိတာလား.. အိန္ဒြေဆန်ဆန် မမက တော်

တောင်ပြာတန်းက မောင့်ချစ်သူ

ရွှေမင်းသား ခံစားပုံဖော်သည်... ''မေမြို့ သို့မဟုတ် ပြင်ဦးလွင် တိမ်ခိုးကလေးများ ရစ်သိုင်းပါလို့ဆင် .... ပန်းကမ္ဘာမျှော်စင် လှမ်းသာခေါ်ချင် ... '' ဆိုတဲ့ သီချင်း နားထောင်ဖူးကြလား မသိဘူး..။ ကျနော် ပြင်ဦးလွင်သူလေး တစ်ယောက်နဲ့ ဖူးစာဆုံဖြစ်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းလေး ပြောပြချင်လို့ ပြောပြရဦးမယ်ဗျာ...။ ကဲ... စမယ်။ တစ်နေ့ … ကျနော် ပထမနှစ် ကျောင်းပိတ်တုန်းကပေါ့။ ဧပြီလ နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်တော့ အိမ်ကအဖေရယ်၊ အမေရယ်၊ ကျနော်ရယ် သုံးယောက်သား ကားလေးနဲ့ ပြင်ဦးလွင်ကို သွားလည်ဖြစ်တယ်ဗျ။ ကျနော်တို့ နေတာက မန္တလေးဆိုတော့ ပြင်ဦးလွင်နဲ့ နေ့ချင်းပြန် သွားလို့ရတယ်။ ဘာရယ် မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်နေကုန် ဟိုသွားဒီသွား လျှောက်သွားကြမယ်ပေါ့။ မရောက်တာ ကြာတာလဲ ပါတာပေါ့။  မနက်စောစော မဟာအံ့ထူးကံသာ ဘုရားကို ဝင်ဖူးတယ်။ အဲဒီမှာ စတွေ့တာပဲ။ ဘုရားဖူးနေရင်းနဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာ ကောင်မလေး တစ်ယောက်ကို တွေ့တာ..။ ကျနော်နဲ့ ရွယ်တူလောက်တော့ ရှိမယ်။ ကောင်မလေး တစ်ယောက် ဆံပင်လေး မတိုမရှည်နဲ့ အသားဖွေးဖွေး၊ လူကောင် သေးသေးလေး၊ နှာခေါင်းလေးက ချွန်ချွန်လေးနဲ့ နှုတ်ခမ်းပါးလေးတွေက နီနီလေး။ အဲဒီတော့ အီဖေကိုယ်လဲ ဘုရားဖူးပြီးတာနဲ့ နှစ်ယောက

သီရိရယ်

“အော် သူ့အကောင့်လေး မီးစိမ်းနေပါလား” ဖုန်းလေးကို ကိုင်ပြီး Facebook လေးကို ဖွင့်လိုက်တော့ သီရီအကောင့်လေး မီးလေးစိမ်းနေတယ်လေ။ ဒါပေမယ့် တစ်ခါမှလည်း နှုတ်မဆက်ရဲတဲ့ ဘဝ။  "သီရိရေ ကိုယ့်မှာသာ ကိုယ့်အပြစ်နှင့် ကိုယ်ဖြစ်ခဲ့ရပြီ။ တို့နှစ်ယောက်ချစ်ခြင်းကို ကိုယ့်ရဲ့ ဇီဇာကြောင်မှုကြောင့် တို့တွေ ဝေးခဲ့ကြရတာ မဟုတ်လားလေ။ အားလုံး ကိုယ့်အပြစ်တွေပါကွာ”  လို့ ဆွေးဆွေးမြေ့မြေ့လေးတွေးရင်း အတိတ်ကို ဇော်မိုး တစ်ယောက် တမ်းတပြီး မဆုံနိုင်တဲ့ ဘဝမို့ ဆွေးနေရတယ်လေ။  ”အော်သီရိရယ်” ကျနော်.. ရန်ကုန်အရှေ့ပိုင်းတက္ကလိုလ် lecture therater တည်ဆောက်ရေးမှာ အန်ဂျင်နီယာကန်ထရိုက်တာ အဖြစ်တာဝန်ယူခဲ့တယ်။ ရန်ကုန်ကနေပြီး အလုပ်သွားရတာလေ။ ကားမောင်းပြီးပေါ့။ ဖောင်ဒေးရှင်းလေး စတင်နေခဲ့တဲ့ အချိန်မှာ ပုံစံတွေက မတည်မငြိမ်၊ အခုတစ်မျိုး တော်ကြာတစ်မျိုး ဖြစ်နေတာကြောင့် မူလဒီဇိုင်းအတိုင်း လုပ်ထားရကနေ ပုံစံပြောင်းတဲ့အတွက် ပေါက်ကွဲနေတဲ့အချိန် ကားကို မြန်မြန်လေး မောင်းလာခဲ့တယ်။ သံလျှင်ဘက်ကမ်းရောက်တော့ လမ်းရှင်းပါတယ်ဆိုပြီး အရှိန်တင်လိုက်တယ်။ လူက ကိုယ့်အတွေးနှင့် ကိုယ်ဆိုတော့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုမစိုက်အားဘူးဗျ။ လမ်းသွယ်လေးကနေ ဆ
Link 1 Link 1Link 1
Link 1
Link 1
Link 1
Link 1